YARI ÇEKİLEN BAYRAK
 
Manzara
 
Karanlıkta, bulutlar işte mahşer olmuştur,
Durur tekbir alır dağlar,döner göklerde kartallar,
Gönüller hep boşalmıştır ve gözler kanla dolmuştur.
Siyah bir zakkum açmış bir zamanlar yemyeşil dallar.
 
Destan
 
Nerden baksak görünen bir dağıydın vatanın,
Ne zaman seslensek sen bize çağlar gelirdin…
Ne destanlar söylerdin, ne coşkun bir nehirdin,
Bir yalın kılıcıtdın Türk denen kahramanın,
Yurdu kuşatan dağlar, alnında çelengindir.
Altında bir küheylan gibi şahlanan dağlar,
Gölgesi ta göklere vuran askerlerindir;
Topların konuştuğu yalnız zaferlerindir;
Söyler gezer yankılar adını diyardiyar,
Adın tarihi döğen bir umman, bir engindir.
 
Serhatlere açtığın bayraklar bizim için,
Öpüp kokladığımız al gaza gülleridir;
Savaş, baba mirası, atalar hüneridir,
Bastığımız her toprak şan saklar bizim için,
Ruhumuzda her köşe hatıranla zengindir.
 
Atlar şahlanmalıdır, yaslar saklanmalıdır,
Sesimize ses katmalı sesler coşkunluğundan.
Gökler haber alsın kahraman vurulduğundan;
Ordular meçhule doğru ayaklanmalıdır,
Sancaklar düşsün öne! Bu senin son cengindir.
 
Yas
 
Dökün yaprağınızı ey dallarım dökün,
Akın yaslı yaslı sularım akın,
Bükün boynunuzu bayraklar bükün,
Bir alınmaz kalem vardı, yıkıldı.
 
Durmadan çalkalanan bir kızıl deniz,
Bir damla yaş gibi duruyor sessiz,
Vatan ufkundaki en güzel çeyiz,
En şanlı süs, baktım yarı çekildi.
 
Kara haber : Tipi eser savrulur,
Bir yanardağ gibi içim kavrulur,
Vatanın kederi bende yoğrulur,
Yas olup, yaş olup gözden döküldü.
 
Gökyay’ım derdiyle adını anar,
Bir kararsız kuştur dalına konar,
Neresinde bilmez bir yara kanar,
Saran gitti, boyuncuğu büküldü.
 
Orhan Şaik GÖKYAY