ONSUZ
 
Ah, işte duyuyorum mesut günleri içinden,
Sana “sevimli yüzün asla solmasın” diyen
Bütün adınla dolu o coşkun şarkıları…
-Sen öldüğün için mi şimdi bayraklar yarı ?
Görüyorum, ilk defa seni gördüğüm günü;
Altından alkışlarla geçiyorsun bir takın.
O gün bana gelmiştin babamdan daha yakın
Meğer duyacakmışım bir sabah öldüğünü…
Meğer görecekmişim bir sabah gidişini,
İstanbul’un önünden son defa geçişini…
Bizler seninle nasıl, ne kadar beraberdik,
Bizler ki az sıkılsak “O başımızda” derdik;
Nasıl yok bileceğiz o güzel güneş yüzü ?
Ana, baba değil bu, bizler Ata öksüzü..
Tatmadık bilmiyoruz bu bambaşka yarayı,
Öğret bize yarabbim ah O’nsuz yaşamayı !
 
Ziya Osman SABA